Simptomi proširenih vena na nogama

Simptomi kronične venske bolesti (proširenih vena) mogu biti raznoliki, javljati se u različitom broju i različitom intenzitetu te mogu značajno narušiti kvalitetu života. Pacijenti mogu osjećati težinu i oticanje nogu, mogu imati osjećaj umornih nogu, noćne grčeve, osjećaj svrbeža ili peckanja kože nogu, bolove u nogama (koji se pogoršavaju dugotrajnim sjedenjem i stajanjem u mjestu) te venske klaudikacije (bolove u nogama) tijekom vježbanja.

Svi navedeni simptomi mogu biti prisutni u svim kliničkim stadijima ove bolesti i ne moraju nužno odgovarati stupnju visokog tlaka u venama. Isto tako simptomi ne moraju biti prisutni kod uznapredovalih stadija bolesti, a mogu biti prisutni i bez klinički vidljivih znakova bolesti. Ipak neki od simptoma kao što su težina, oticanje i bol u nogama te osjećaj svrbeža i peckanja kože nogu češće i u većem broju su zastupnjeni u uznapredovalim stadijima bolesti. Na kraju treba istaknuti venske klaudikacije (bolove u nogama pri kretanju), koje se javljaju tijekom nemogućnost oticanja venske krvi iz noge, kod stanja kao što je duboka venska tromboza (tromb u dubokim venama) ili nekih nasljednih odnosno razvojnih poremećaja.

Kako smo već prethodno naglasili kronična venska bolest obuhvaća cijeli spektar kliničke manifestacije bolesti vena nogu, od naglašenih kapilara (teleangiektazija i retikularnih vena), varikoziteta (proširenih vena) i edema (otoka), pa sve do uznapredovale faze bolesti sa promjenama na koži poput hiperpigmentacije („tamnije“ kože), venskog ekcema (crvenilo, ljuskanje kože), lipodermatoskleroze i atrophie blanche (fibrozne promjene na koži/ožiljkavanje kože) te u konačnici pojave ulkusnih rana.

U svrhu pravodobnog otkrivanja, adekvatnog liječenja i praćenja bolesti razvijeni su brojni sustavi klasifikacije kronične venske bolesti, od kojih je najčešće u uporabi CEAP klasifikacija. Po toj klasifikaciji, bolest je stupnjevana prema kliničkoj manifestaciji bolesti (C-clinical classification), etiologiji odnosno uzorku (E- etiologic classification), anatomskoj distribuciji/lokalizaciji (A- anatomic classification) i patofiziološkom mehanizmu nastanka bolesti (P- pathophysiologic classification). Za liječnike u kliničkoj praksi bitna je kompletna CEAP klasifikacija, ali u radu sa pacijentima najčešće se služimo kliničkom klasifikacijom bolesti, koja razlikuje 6 stupnjeva.